Ramana Maharshi o swojej pierwszej Miłości

Później, tego samego dnia rano, Bhagavan na prośbę Rishikeshanandy opowiedział o swoim pierwszym doświadczeniu Atmana, na piętrze domu w Madurai. „Kiedy się położyłem, wyciągając ręce i nogi, rozegrałem w myślach scenę śmierci i uprzytomniłem sobie, że ciało poniosą i poddadzą kremacji, a ja, tym nie mniej, będę żył, to jakaś moc, nazwijmy ją atmaniczną albo … Czytaj dalej

ŚRI RAMANA MAHARSHI

Pytanie: Jak Realizację uczynić możliwą? M: Istnieje absolutne JA, z którego, jak z ognia, pojawia się iskra. Nazywa się ona ego. Człowiek niewiedzący, wraz z pojawieniem się, utożsamia ego z samym sobą. Ego nie jest w stanie pozostawać niezależne od więzi z obiektami poznania. Więź ta jest adżnianą czyli niewiedzą, i jej zniweczenie jest celem … Czytaj dalej

Ramana Maharshi – filmografia

Zalecamy znakomite relacje filmowe o biograficznych wydarzeniach z życia Bhagawana Sri Ramana Maharshi. Filmy z tej serii zostały opublikowane w ostatnich tygodniach przez Dawida Godmana na YouToube. Można je znaleźć pod adresem: David Godman blog – Ramana Maharshi Tiruvannamalai. David Godman jest od wielu lat uznanym biografem Ramany, kronikarzem Jego dzieł i Obecności na Arunachala. … Czytaj dalej

Artur Osborn RAMANA ARUNACHALA

Arthur Osborne
Ramana Arunaćala

Na podstawie: Arthur Osborne, Raman-Arunachala, Sri Ramanasramam, Tiuvannamalai 1980. Tłumaczenie z angielskiego: Stefan Ziembiński, redakcja: Karina Babkiewicz.
http://www.bibliotekajogi.pl/index.php/ramana-arunacala-a-osborne

Rozdział 3 – Prosta ścieżka

Wszyscy Duchowi Mistrzowie mieli jeden cel: dopomóc ludziom przezwyciężyć potężną iluzję ego i osiągnąć stały stan doskonałej szczęśliwości Jaźni lub przynajmniej do tego stanu się zbliżyć. Ich nauki nigdy nie były filozofią we współczesnym rozumieniu tego słowa, to znaczy nie były spekulacjami, dotyczącymi natury bytu. Stanowiły one natomiast teoretyczną podstawę do praktycznej pracy na ścieżce. Dlatego Mistrz, nauczając pewnych podstaw teoretycznych, zdawał sobie sprawę z tego, że jakieś inne teorie odzwierciedlają inny aspekt prawdy i jako takie mogą służyć za podstawę dla innej praktycznej ścieżki. Traktowanie tych teorii jako filozofii, ich krytyka i porównywanie byłoby jak porównywanie żywego konia z koniem na biegunach – kształt może być taki sam, lecz pominięto czynnik życia.

Czytaj dalej

Światło Poznania Jedni

ŚRI KARAPATRA SWAMI
Advaita-bodha-dīpikā
                 

Światło poznania Jedni

Tłumaczenie: Stefan Ziembiński, redakcja: Karina Babkiewicz.
Śri Ramana aśramam, Tiruvannamalai, South India 1979
www.bibliotekajogi.pl

Przedmowa
Na początku Śri Śankaraćarja oraz inni wielcy Mędrcy napisali kilka komentarzy do Wedanta-sutr i w ten sposób osobom, zajmującym się poszukiwaniem Jaźni udostępnili metody odpowiednie dla osiągnięcia ich celu.
Z tych komentarzy Śri Karapatra Swami wybrał najważniejsze zagadnienia i spisał w dwunastu rozdziałach w formie wersów sanskryckich, nadając swemu dziełu tytuł Śrī Advaita-bodha-dīpikā.

Jeszcze później ktoś przełożył ów tekst prozą na język tamilski. Z nieznanych przyczyn opublikowanych zostało tylko osiem rozdziałów. Są to:

Adhyāropa – Nałożenie (błędne przenoszenie właściwości jednej rzeczy na drugą).
Apavāda – Jego usunięcie.
Sādhana – Środki (prowadzące) do osiągnięcia (celu).
Śravaṇa – Słuchanie.
Manana – Rozmyślanie (o usłyszanym).
Vāsanā-kṣaya – Zniszczenie wasan.
Sākṣāt-kāra – Urzeczywistnienie.
Mano-naśa – Zniszczenie umysłu.

W dziele tym autor wyjaśnia, w jaki sposób niewiedza zaciemnia prawdziwą naturę Jaźni, która jest niedwoista; jak poprzez swój aspekt zasłaniania niewiedza (avidyā) zakrywa Ją (Jaźń) z podwójnym skutkiem – sprawiając, że wydaje nam się, iż „Jaźń nie istnieje” i „Jaźń nie jaśnieje”(nie oświetla); jak poprzez działanie innego aspektu w formie umysłu, tworzącego indywidualne istoty, Boga i świat, i przedstawiającego je jako realne, daje w ten sposób początek iluzji; jak tylko osoba w pełni przygotowana jest zdolna do przyjęcia tej wiedzy; jak zwykły znawca śastr nie może być do tego zdolny; jak poszukiwanie jest głównym środkiem, wiodącym do poznania; jak to poszukiwanie (vicāra) polega na słuchaniu, rozmyślaniu i kontemplowaniu prawdyi na (praktykowaniu) samādhi; jak poznanie pośrednie, osiągnięte poprzez słuchanie, kładzie kres myśli, że „Jaźń nie istnieje” i jak poznanie bezpośrednie, osiągnięte poprzez rozmyślanie, czyli stawianie pytania: Kim jestem? i poszukiwanie w sobie, niszczy błędne pojęcie, że „Jaźń nie jaśnieje”; jak poznanie ty w ‘ty jesteś Tym’ jest identyczne z poznaniem Tego; jak poprzez kontemplację znikają rozmaite wasany [1], stanowiące przeszkody na drodze i jak znika również umysł, będący czynnikiem utrzymującym odrębność indywidualnych istot; jak poprzez ostateczne niezmącone urzeczywistnienie Brahmana poszukujący uwalnia się z potrójnych więzów karmana, tworzących cykle narodzin i śmierci; jak naprawdę dla Jaźni nie ma ani więzów ani wyzwolenia, i w jaki sposób należy unicestwić umysł.

Z nadzieją, że będzie to pomocne dla osób poszukujących wyzwolenia, Śri Ramanananda Saraswati (noszący wcześniej nazwisko Munagala Wenkataramiah), uczeń Bhagawana Śri Ramany Maharishiego, dzięki jego łasce przetłumaczył na język angielski osiem rozdziałów, zamieszczonych w niniejszej pracy. Cztery ostatnie rozdziały: Savikalpa-samādhi, Nirvikalpa-samādhi, Jīvanmukti i Videhamukti nie zostały odnalezione ani w języku tamilskim, ani w telugu, ani w manuskryptach sanskryckich, i jako takie nie mogły zostać przetłumaczone. Informacje o brakujących rozdziałach są nadal poszukiwane i będą z wdzięcznością przyjęte przez wydawcę.
Serdecznie dziękujemy Jej Wysokości Shantadevi, maharani Barody oraz Jego Wysokości Maharadźy Trawankoru za udostępnienie nam z Biblioteki Stanowej oryginalnych manuskryptów sanskryckich niniejszego dzieła dla konsultacji Maharishiego. Książka niniejsza jest jedną z niewielu wysoko ocenianych przez Śri Maharishiego, a jej angielski przekład został pieczołowicie sprawdzony w jego obecności. Dlatego też ośmielamy się zaprezentować ten niewielki tomik z pełną wiarą, że będzie to z pożytkiem dla czytelnika.
 
Inwokacja
aum śrī ramaṇāya namaḥ

1. Składam pokłon świętym stopom Najwyższego Pana, schronienia całego świata, jedynego, który pomaga zniszczyć sansarę, wiecznego Boga Ganeśi o głowie słonia!
2. Medytuję o świętym mistrzu, znanym jako Cidambara-brahman [2], prawdziwy byt niedwoistej Najwyższej Jaźni, jej prawdziwa szczęśliwość i najwyższy jogin spośród ludzi. Dzięki jego spojrzeniu ja, głupiec, zaślepiony ciężkim mrokiem niewiedzy, otrzymałem bezcenny klejnot poznania.
3. O tym świętym mistrzu medytuję; sam pył z jego lotosowych stóp pomaga ludziom przekroczyć ocean sansary tak łatwo, jakby to była jedynie cienka strużka.
4 – 5. Pracę tę Śri Adwajta-bodha-dipikę prezentuje się oto w dwunastu krótkich rozdziałach wszystkim tym, którzy dojrzeli do jej przyjęcia; których grzechy zostały spalone poprzez praktyki ascetyczne w kilku poprzednich wcieleniach, których umysły są czyste, których intuicja rozróżnia rzeczywiste od nierzeczywistego, którzy pozostają obojętni w stosunku do przyjemności tego lub innych światów, których zmysły i umysł są opanowane, żądze uciszone, czyny jako zbędny ciężar porzucone, wiara niezachwiana, a umysły spokojne, i którzy gorliwie poszukują wyzwolenia z więzów.
6. Chociaż na temat adwajty ukazało się już wiele różnych dzieł, pochodzących od dawnych mistrzów, to autor ma nadzieję, że tak jak dumni z dziecka rodzice lubią słuchać jego pierwszych nieporadnych słów, tak samo dobrzy ludzie o czystych sercach pracę tę, jakkolwiek niedoskonałą, łaskawie przeczytać zechcą.

A_RAMANA/ramanasramama_biblioteka.jpg

Czytaj dalej