Ramana Maharshi – filmografia

Zalecamy znakomite relacje filmowe o biograficznych wydarzeniach z życia Bhagawana Sri Ramana Maharshi. Filmy z tej serii zostały opublikowane w ostatnich tygodniach przez Dawida Godmana na YouToube. Można je znaleźć pod adresem: David Godman blog – Ramana Maharshi Tiruvannamalai. David Godman jest od wielu lat uznanym biografem Ramany, kronikarzem Jego dzieł i Obecności na Arunachala. … Czytaj dalej

Leon Cyboran PODSTAWY JOGI KLASYCZNEJ

Leon Cyboran
Podstawy jogi klasycznej

odczyt wygłoszony w Towarzystwie Przyjaźni Polsko-Indyjskiej w Warszawie, 13 kwietnia 1977;
– odpis z taśmy magnetofonowej, przygotował: Stefan Ziembiński.

Mam podobno 45 minut na mówienie. Cóż można w ciągu 45 minut powiedzieć? Bardzo mało, wiec będę się streszczał. Tematem jest joga klasyczna i mam mówić o podstawach tego systemu. W węższym sensie na jogę klasyczną składałyby się teksty; należałyby tutaj Jogasutry, przypisywane Patańdźalemu, pochodzące najprawdopodobniej z II wieku przed Chrystusem, a nadto komentarze, przede wszystkim Jogabhaszja, najstarszy komentarz do Jogasutr, być może gdzieś z IV w. po Chr. i następnie komentarze do tego pierwszego komentarza, czyli komentarze wtóre. Przede wszystkim należy wymienić komentarz Waćaspatiego Tattwawaiśaradi oraz przypisywany Śankarze komentarz Wiwarana (Patañjala-yoga-sūtra-bhāṣya-vivaraṇa). Więc to byłaby joga klasyczna w węższym sensie, nadto w szerszym sensie można by przez jogę klasyczną rozumieć dział literatury dalszej jeszcze, mianowicie komentarze z okresu średniowiecza indyjskiego, aż nawet po czasy nowożytne, przede wszystkim komentarz króla Bhodźy (bhoja-rājan), komentarz i różne inne prace, związane z systemem jogi żebraka Widźńany (vijñāna-bhikṣu) i całego szeregu innych. To byłaby joga klasyczna w szerszym sensie. Ma się tutaj na myśli jeden z systemów filozofii indyjskiej, mianowicie jeden z tak zwanych sześciu systemów filozofii hinduistycznej. Można też mówić o jodze klasycznej – i będę w tym sensie mówił – w jeszcze szerszym sensie, mianowicie do jogi klasycznej można by włączyć przedstawicieli tejże praktyki, a więc praktykujących joginów, tych ludzi, którzy zrealizowali ideał jogi. W nomenklaturze indyjskiej byliby to joginowie-mędrcy, czy też, powiedzmy, inne osoby, postępujące na tej drodze, czy też jakoś wysoko zaawansowane, tak zwani sadhakowie, którzy kroczą drogą jogi, czyli tak zwaną sadhaną. Tych żywych przedstawicieli można by dlatego włączyć również tutaj do jogi, ponieważ stanowią oni jakby żywą kopalinę tego starożytnego systemu. Tak to określił np. Eliade.

foto Leon Zawadzki

Czytaj dalej

Artur Osborn RAMANA ARUNACHALA

Arthur Osborne
Ramana Arunaćala

Na podstawie: Arthur Osborne, Raman-Arunachala, Sri Ramanasramam, Tiuvannamalai 1980. Tłumaczenie z angielskiego: Stefan Ziembiński, redakcja: Karina Babkiewicz.
http://www.bibliotekajogi.pl/index.php/ramana-arunacala-a-osborne

Rozdział 3 – Prosta ścieżka

Wszyscy Duchowi Mistrzowie mieli jeden cel: dopomóc ludziom przezwyciężyć potężną iluzję ego i osiągnąć stały stan doskonałej szczęśliwości Jaźni lub przynajmniej do tego stanu się zbliżyć. Ich nauki nigdy nie były filozofią we współczesnym rozumieniu tego słowa, to znaczy nie były spekulacjami, dotyczącymi natury bytu. Stanowiły one natomiast teoretyczną podstawę do praktycznej pracy na ścieżce. Dlatego Mistrz, nauczając pewnych podstaw teoretycznych, zdawał sobie sprawę z tego, że jakieś inne teorie odzwierciedlają inny aspekt prawdy i jako takie mogą służyć za podstawę dla innej praktycznej ścieżki. Traktowanie tych teorii jako filozofii, ich krytyka i porównywanie byłoby jak porównywanie żywego konia z koniem na biegunach – kształt może być taki sam, lecz pominięto czynnik życia.

Czytaj dalej

Światło Poznania Jedni

ŚRI KARAPATRA SWAMI
Advaita-bodha-dīpikā
                 

Światło poznania Jedni

Tłumaczenie: Stefan Ziembiński, redakcja: Karina Babkiewicz.
Śri Ramana aśramam, Tiruvannamalai, South India 1979
www.bibliotekajogi.pl

Przedmowa
Na początku Śri Śankaraćarja oraz inni wielcy Mędrcy napisali kilka komentarzy do Wedanta-sutr i w ten sposób osobom, zajmującym się poszukiwaniem Jaźni udostępnili metody odpowiednie dla osiągnięcia ich celu.
Z tych komentarzy Śri Karapatra Swami wybrał najważniejsze zagadnienia i spisał w dwunastu rozdziałach w formie wersów sanskryckich, nadając swemu dziełu tytuł Śrī Advaita-bodha-dīpikā.

Jeszcze później ktoś przełożył ów tekst prozą na język tamilski. Z nieznanych przyczyn opublikowanych zostało tylko osiem rozdziałów. Są to:

Adhyāropa – Nałożenie (błędne przenoszenie właściwości jednej rzeczy na drugą).
Apavāda – Jego usunięcie.
Sādhana – Środki (prowadzące) do osiągnięcia (celu).
Śravaṇa – Słuchanie.
Manana – Rozmyślanie (o usłyszanym).
Vāsanā-kṣaya – Zniszczenie wasan.
Sākṣāt-kāra – Urzeczywistnienie.
Mano-naśa – Zniszczenie umysłu.

W dziele tym autor wyjaśnia, w jaki sposób niewiedza zaciemnia prawdziwą naturę Jaźni, która jest niedwoista; jak poprzez swój aspekt zasłaniania niewiedza (avidyā) zakrywa Ją (Jaźń) z podwójnym skutkiem – sprawiając, że wydaje nam się, iż „Jaźń nie istnieje” i „Jaźń nie jaśnieje”(nie oświetla); jak poprzez działanie innego aspektu w formie umysłu, tworzącego indywidualne istoty, Boga i świat, i przedstawiającego je jako realne, daje w ten sposób początek iluzji; jak tylko osoba w pełni przygotowana jest zdolna do przyjęcia tej wiedzy; jak zwykły znawca śastr nie może być do tego zdolny; jak poszukiwanie jest głównym środkiem, wiodącym do poznania; jak to poszukiwanie (vicāra) polega na słuchaniu, rozmyślaniu i kontemplowaniu prawdyi na (praktykowaniu) samādhi; jak poznanie pośrednie, osiągnięte poprzez słuchanie, kładzie kres myśli, że „Jaźń nie istnieje” i jak poznanie bezpośrednie, osiągnięte poprzez rozmyślanie, czyli stawianie pytania: Kim jestem? i poszukiwanie w sobie, niszczy błędne pojęcie, że „Jaźń nie jaśnieje”; jak poznanie ty w ‘ty jesteś Tym’ jest identyczne z poznaniem Tego; jak poprzez kontemplację znikają rozmaite wasany [1], stanowiące przeszkody na drodze i jak znika również umysł, będący czynnikiem utrzymującym odrębność indywidualnych istot; jak poprzez ostateczne niezmącone urzeczywistnienie Brahmana poszukujący uwalnia się z potrójnych więzów karmana, tworzących cykle narodzin i śmierci; jak naprawdę dla Jaźni nie ma ani więzów ani wyzwolenia, i w jaki sposób należy unicestwić umysł.

Z nadzieją, że będzie to pomocne dla osób poszukujących wyzwolenia, Śri Ramanananda Saraswati (noszący wcześniej nazwisko Munagala Wenkataramiah), uczeń Bhagawana Śri Ramany Maharishiego, dzięki jego łasce przetłumaczył na język angielski osiem rozdziałów, zamieszczonych w niniejszej pracy. Cztery ostatnie rozdziały: Savikalpa-samādhi, Nirvikalpa-samādhi, Jīvanmukti i Videhamukti nie zostały odnalezione ani w języku tamilskim, ani w telugu, ani w manuskryptach sanskryckich, i jako takie nie mogły zostać przetłumaczone. Informacje o brakujących rozdziałach są nadal poszukiwane i będą z wdzięcznością przyjęte przez wydawcę.
Serdecznie dziękujemy Jej Wysokości Shantadevi, maharani Barody oraz Jego Wysokości Maharadźy Trawankoru za udostępnienie nam z Biblioteki Stanowej oryginalnych manuskryptów sanskryckich niniejszego dzieła dla konsultacji Maharishiego. Książka niniejsza jest jedną z niewielu wysoko ocenianych przez Śri Maharishiego, a jej angielski przekład został pieczołowicie sprawdzony w jego obecności. Dlatego też ośmielamy się zaprezentować ten niewielki tomik z pełną wiarą, że będzie to z pożytkiem dla czytelnika.
 
Inwokacja
aum śrī ramaṇāya namaḥ

1. Składam pokłon świętym stopom Najwyższego Pana, schronienia całego świata, jedynego, który pomaga zniszczyć sansarę, wiecznego Boga Ganeśi o głowie słonia!
2. Medytuję o świętym mistrzu, znanym jako Cidambara-brahman [2], prawdziwy byt niedwoistej Najwyższej Jaźni, jej prawdziwa szczęśliwość i najwyższy jogin spośród ludzi. Dzięki jego spojrzeniu ja, głupiec, zaślepiony ciężkim mrokiem niewiedzy, otrzymałem bezcenny klejnot poznania.
3. O tym świętym mistrzu medytuję; sam pył z jego lotosowych stóp pomaga ludziom przekroczyć ocean sansary tak łatwo, jakby to była jedynie cienka strużka.
4 – 5. Pracę tę Śri Adwajta-bodha-dipikę prezentuje się oto w dwunastu krótkich rozdziałach wszystkim tym, którzy dojrzeli do jej przyjęcia; których grzechy zostały spalone poprzez praktyki ascetyczne w kilku poprzednich wcieleniach, których umysły są czyste, których intuicja rozróżnia rzeczywiste od nierzeczywistego, którzy pozostają obojętni w stosunku do przyjemności tego lub innych światów, których zmysły i umysł są opanowane, żądze uciszone, czyny jako zbędny ciężar porzucone, wiara niezachwiana, a umysły spokojne, i którzy gorliwie poszukują wyzwolenia z więzów.
6. Chociaż na temat adwajty ukazało się już wiele różnych dzieł, pochodzących od dawnych mistrzów, to autor ma nadzieję, że tak jak dumni z dziecka rodzice lubią słuchać jego pierwszych nieporadnych słów, tak samo dobrzy ludzie o czystych sercach pracę tę, jakkolwiek niedoskonałą, łaskawie przeczytać zechcą.

A_RAMANA/ramanasramama_biblioteka.jpg

Czytaj dalej

Nim stracisz zdrowie – rozmowa z lekarzem TMC

MEDYCYNA ZDROWIA

Rozmowa Zofii Pierzchałowej z lekarzem medycyny chińskiej Krzysztofem Romanowskim, czerwiec ’97.

Zofia Pierzchałowa: Bardzo Ci dziękuję, że zgodziłeś się na rozmowę o temacie bardzo ogólnym i szczegółowym jednocześnie, jakim jest medycyna chińska. Zajmujesz się medycyną chińską i praktykujesz ją od kilku lat. Wiesz doskonale, że nie można o niej opowiedzieć wyczerpująco w jednej rozmowie. Tym bardziej doceniam Twoją zgodę i traktuję ją jako wyraz sympatii dla nas.

Krzysztof Romanowski: Ja również bardzo dziękuję za zaproszenie do tej rozmowy. Będzie to dla mnie przyjemność.

Czytaj dalej

10 zasad etycznych dla astrologów

10 ZASAD ETYCZNYCH DLA ASTROLOGÓW 1. Horoskopem posługuj się zawsze w duchu budującym. 2. Powierzone Ci do opracowania horoskopy uważaj za rzecz wielkiego zaufania. 3. Horoskop drugiej osoby nigdy nie powinien się stać przedmiotem Twojego wyzysku dla własnych celów. 4. Nie tłumacz horoskopu w duchu fatalistycznym. 5. Właścicielowi horoskopu nigdy nie przepowiadaj dokładnego terminu śmierci … Czytaj dalej